Na kilka dni przed 36 urodzinami znowu zafarbowałam sobie włosy na błotnią czerń w miejsce laskowego orzecha i znowu spłakałam się jak bóbr na Bezsenności w Seattle. Wpadek z farbowaniem  w domu pod wpływem impulsu zaliczyłam już chyba z pięć, a film widziałam jakieś sto pięć razy – i za każdym razem to samo.

I tak mi to trudno pojąć... Ciało coraz bardziej bezkolagenowe, bagaż doświadczeń coraz cięższy, a w duszy ciągle to samo głupie i sentymentalne dziecko.

Randkujemy. Jesteśmy tak zachwyceni faktem, że mój mąż od poniedziałku jest wolnym strzelcem (czytaj: rolnikiem), że nie możemy się sobą nacieszyć. Więc – Nelka do przedszkola, a my do kina. Tym sposobem mogę z czystym sumieniem polecić Moneyball (klasa) i Wyścig z czasem (niegłupia rozrywka z bardzo dającym do myślenia pomysłem na scenariusz). A potem mąż do dzieciaka, a ja do pracy. Fajnie, choć ta laba nie może potrwać długo, bo nad nami wisi jeszcze milion spraw do załatwienia. Ale taki oddech jest lepszy od wszystkich prezentów świata.

A co do świąt. Wizja tego, że już do końca moich dni będę spędzać większość roku w kaloszach i dresie, sprawiła, że dostałam nienaturalnego dla siebie pędu do strojenia się, więc trzy dni świat są mi w tym roku bardzo po drodze. Odgrzebałam już wszystkie sukienki i nabyłam nawet gorset (nie wspomnę, że  można by za niego kupić i kieckę i buty i jeszcze na fryzjera by starczyło), dzięki któremu mam wszystko na miejscu. Oszukiwanie grawitacji jest arcy-przyjemne.

Co prawda nie pojem w tym gorsecie, ale zamiast kilograma uszek staram się wizualizować Scarlett O’Harę i jej 48 centymetrów w talii po odpowiednim ściśnięciu. Nie wiem, czemu tak walczyłyśmy z gorsetami – nie można im odmówić mocy działania cudów.  

Z racji tego, że się przeprowadziłam na drugą stronę miasta i z racji tego, ze czas oczekiwania na egzamin z prawa jazdy masakrycznie się wydłużył, albowiem od przyszłego roku wejdą zmiany, po których zdanie nawet części teoretycznej graniczyć będzie z cudem, wzięłam dodatkowe jazdy u nowego instruktora. Kobieta, na oko w moim wieku. Nawet się ucieszyłam, bo zawsze to inny sposób uczenia i można się czegoś nowego dowiedzieć.

I jakoś tak na drugich zajęciach, gdy byłam zajęta manewrem parkowania prostopadłego na uczęszczanej drodze i w dziurce nieco większej od oczka igły, pani instruktor powiedziała mi, że bez zbroi bożej to nie warto w ogóle wychodzić z domu.

Początkowo sądziłam, że ma takie pojechane poczucie humoru (i timing zważywszy na fakt, że zajęta byłam niewalnięciem w auto zaparkowane obok), więc mruknęłam po nosem coś w stylu: „No tak, bo wokół same demony”.

I to był błąd. Bo moja pani instruktor naprawdę wierzy, że szatan i jego armia śmigają na skrzyżowaniu Bardzkiej z Armii Krajowej, ba! a nawet zaglądają mi do domu, ilekroć sięgam po papierosa. Boziu, ileż ja się nasłuchałam! Że złe moce próbują rozbijać małżeństwa, że moje popalanie papierosów to sprawka szatana, że buddyzm to religia ludzi agresywnych i opętanych przez złe moce, że tylko zbroja boża chroni nas przed demonami, że wystarczy się pomodlić, żeby facet, który cię zostawił w 6 miesiącu ciąży na 2 lata, po czterech dniach wrócił, i ze koniecznie muszę przeczytać książkę o jakiejś porażonej prądem kobiecie, której całej ciało odrosło na skutek bożej opieki.

Ja wiem, że każdy ma prawo wierzyć w co tylko mu się podoba, ale … to mi pachnie jakąś sektą. I niechby sobie ta sekta była, gdyby na przykład mogła mi skutecznie wymodlić pozytywny wynik egzaminu. A tak, to ja dostaję w tym aucie rozdwojenia jaźni, bo z jednej strony słucham o demonach a z drugiej próbuję czytać znaki drogowe. I wychodzi na to, że jak zawrócę na sygnalizatorze nakazującym skręt w lewo, to dlatego, że bez zbroi wsiadłam to tego zakichanego auta. Amen

Internet – rzecz bezcenna. Zwłaszcza, gdy w XXI wieku nie ma się do niego dostępu…

Ech, bo na mojej wsi- to tylko radiowy CDMA. Ale w mieście – to tylko mobilny. Żeby działało i tu i tu to już zapomnij. A i tak trzeba poczekać do wiosny, bo sąsiadka mówiła, że jej Internet działa tylko zimą, kiedy nie ma liści na drzewach. Bo jak są, to już nie ma zasięgu. Na TAKIEJ WSI zamierzam mieszkać.

Tak, wiem, sama nie mogę w to uwierzyć.

Maż mnie zapytał wczoraj czy będę tęsknić za Wrocławiem. Owszem. Jak cholera. Podobno Coffee Heaven nie ma nawet w Tarnowie.

Ale do rzeczy: JUPI !!! kupiliśmy samochód. A nie było to łatwe. Bo ja się uparłam przy Volvo, a mąż przy wszystkim innym. To wszystko inne byłoby jeszcze do zniesienia, gdyby się nie zmieniało jak w kalejdoskopie co kilka dni. Była więc Oktawia, i Forrester, i X-trail, i Saab 93, i audi A4, ale jak stanęło na alfie, to uznałam, że małżonek wszedł w kryzys wieku średniego. Bo ja mam dużą tolerancję dla gustów, ale cyniarstwa nie trawię. Pod hasłem „cyniarski” w moim słowniku kryje się snob, który musi innym udowodnić, że ma. Najogledniej mówiąc. A ten mi przez dwa tygodnie wmawiał, że deska rozdzielcza go powaliła na kolana.

Byłam jednak arcymiła i zgodziłam się pojechać aż za Poznań, żeby mu naocznie udowodnić, że kupowanie auta dla samej tylko deski rozdzielczej jest lekko mówiąc nierozsądne. Ha! I udało się. Bo w Volvo mamy pełen minimalizm, a w alfie jakieś bajery i szmery i żółta skóra na dokładkę i te ohydne wąskie światła (przepraszam wszystkich właścicieli i fanów alf, no ale… to mój blog).

I stanęło na moim.

Potem jeszcze musiałam perswadować lubemu, że volvo po liftingu to totalna kaszana i celujemy wyłącznie w stary dobry design z pionowym grillem i kanciastymi kształtami. Ależ! Ależ nowy ma większe lusterka. Ależ nowy jest po prostu nowszy. Ależ nowy ma czujniki cofania. Ależ i ależ. W jednym komisie znaleźliśmy dwa – jeden spełniał moje kryteria, a drugi małzonkowe. Po 5 godzinach stania na mrozie mąż – i tu UWAGA – przyznał mi rację. No czary jakieś, ale naprawdę tak było. Warto było odmrozić sobie palce u stóp.

Różowo było jednak tylko do wczoraj, gdy staliśmy w garażu i kontemplowaliśmy nowy nabytek, do którego chyba żaden z naszych psów i szczurów nie będzie miał wstępu. Dziś podczas rejestracji pani z okienka popsuła nam humor na pół dnia, kiedy uznała, że próbujemy ją oszukać pokazując nasze dowody.

„Gdzie wy mieszkacie?!” grzmiała.

A czemu pani pyta?

Ja się pytam i żądam odpowiedzi!!!

O nie, ja już wyrosłam z takiego traktowania. Poszło o to, że jesteśmy już wymeldowania ale jeszcze niezameldowani. Prawo daje obywatelowi 3 miesiące na zameldowanie, więc mamy czas do lutego. Przez ten czas mamy ważne dowody, a jak wiadomo w tym kraju dowód jest dokumentem potwierdzającym tożsamość obywatela. Przynajmniej w teorii. Jednak zdaniem pani w okienku osoba w okresie między meldunkami nie może zrejestrować samochodu.

Powiedziałam Pani, że będziemy się meldować w Nowej Zelandii, więc potem to już małżonek użył wszystkich wdzięków, żeby w ogóle coś załatwić. Ja – po miesiącu biegania po urzędach – jestem obecnie w takim stanie, że już tylko grożę tefałenem. Bo doprawdy załatwienie najprostszej rzeczy w tym kraju graniczy z cudem.

Poza tym po normalnemu. To znaczy – jego nie ma, bo picuje chałupę. Ja jestem i głównie się martwię, zamartwiam oraz usiłuję uzyskać dostęp do neta. Za to Nelka…

To materiał na kolejną historię. Ale z braku czasu powiem tylko, że moje dziecko było pasowane na przedszkolaka i jako jedyne miało występ SOLO. Sama na środku sali mówiła wierszyk, a grupa robiła za chór. A ja płakałam rzewnymi łzami. No bo żeby moja mała dziewczynka miała taki talent, to aż … ech słów brak.

Aaaa, i jeszcze uczymy się relacji rodzinnych. Kuzyn, syn, siostra, i tak dalej.

Na pytanie kim jest Staś dla Tomka (czyli mój teść dla mojego męża) moje dziecko po namyśle odpowiedziało: „Kumplem!”

I tak mniej więcej kształtują się relacje w naszej rodzinie.